เปรียบเทียบภาษาไทยกับภาษาเมียนมา: จุดเหมือนและจุดต่าง

ลำดับคำ

ภาษาไทยเรียงประโยคแบบ ประธาน–กริยา–กรรม เช่น "ฉันกินข้าว" ส่วนภาษาเมียนมาเรียงแบบ ประธาน–กรรม–กริยา คือกริยาอยู่ท้ายประโยค ผู้เรียนชาวเมียนมาจึงมักวางกริยาไว้ท้ายโดยไม่รู้ตัว ผู้สอนควรชี้จุดนี้ตั้งแต่ต้นและฝึกด้วยประโยคสั้น ๆ ซ้ำ ๆ

ในภาษาไทยคำขยายอยู่หลังคำนาม เช่น "บ้านใหญ่" "เสื้อสีแดง" ซึ่งเป็นอีกจุดที่ควรฝึก

คำลงท้ายและความสุภาพ

ทั้งสองภาษามีคำแสดงความสุภาพ แต่ภาษาไทยแยกตามเพศผู้พูด คือ ครับ สำหรับผู้ชาย และ ค่ะ/คะ สำหรับผู้หญิง ผู้เรียนบางคนเลียนแบบครูที่ต่างเพศจนใช้ผิด ครูควรบอกให้ชัดว่าผู้เรียนควรใช้คำไหน

ตัวอักษรและคำยืม

อักษรทั้งสองระบบพัฒนามาจากอักษรตระกูลพราหมีและมีพยัญชนะประจำพยางค์ แต่รูปร่างต่างกันมาก ข่าวดีคือคำศัพท์ด้านศาสนาและวิชาการหลายคำมาจากภาษาบาลีเหมือนกัน เช่น คำที่เกี่ยวกับพระพุทธศาสนา บุญ และกรรม ผู้สอนสามารถใช้คำเหล่านี้เป็นสะพานให้ผู้เรียนรู้สึกว่าภาษาไทยไม่ได้แปลกใหม่ทั้งหมด

คำถามและคำปฏิเสธ

ภาษาไทยทำประโยคคำถามด้วยการเติมคำท้ายประโยค เช่น "ไหม" "หรือเปล่า" "หรือยัง" ส่วนคำปฏิเสธใช้ "ไม่" วางหน้ากริยา เช่น "ไม่ไป" "ไม่กิน" ผู้เรียนชาวเมียนมาคุ้นกับการเติมคำท้ายประโยคอยู่แล้ว จึงเรียนคำถามได้เร็ว แต่ต้องฝึกตำแหน่งของ "ไม่" ให้อยู่หน้ากริยาเสมอ ผู้สอนอาจเริ่มด้วยคู่ประโยค เช่น "ไปไหม" กับ "ไม่ไป" เพื่อให้เห็นรูปแบบชัดเจน

ตัวอย่างพร้อมเสียงอ่าน

• ฉันกินข้าว

  chan kin khao · ฉันกินข้าว (ประธาน–กริยา–กรรม)

• บ้านใหญ่

  ban yai · บ้านใหญ่ (คำขยายอยู่หลังคำนาม)

• บุญ

  bun · บุญ (คำยืมจากภาษาบาลี)

แบบฝึกหัด

1. ผู้เรียนชาวเมียนมามักวางกริยาไว้ตำแหน่งใด

   ดูเฉลย

   ท้ายประโยค ตามลำดับคำของภาษาเมียนมา

2. "เสื้อสีแดง" แสดงหลักไวยากรณ์ใด

   ดูเฉลย

   คำขยายอยู่หลังคำนาม

3. คำศัพท์กลุ่มใดที่สองภาษามีที่มาร่วมกัน

   ดูเฉลย

   คำยืมจากภาษาบาลี โดยเฉพาะคำด้านศาสนา